Ο τροχός χωρίς αέρα αποτελεί το ίδιο όνειρο για τους κατασκευαστές ελαστικών και αυτοκινήτων, το οποίο προσφέρει πολλά πλεονεκτήματα, όπως αναφέρθηκε από στελέχη της General Motors και Michelin κατά τη διάρκεια της συνέντευξης τύπου στο Μόντρεαλ. Η Γαλλική εταιρεία ασχολείται με την εποναμαζόμενη ιδέα tweel, έδω και αρκετά χρόνια και επιτέλους βρίσκεται στο σημείο να θέσει το πρότζεκτ σε παραγωγή και να το διοχετεύσει στην αγορά με την ονομασία Uptis. Σύμφωνα με τον Steve Kiefer, GM’s global purchasing chief, υλοποίηση του Uptis πρότζεκτ, θα τους φέρει στο επόμενο στάδιο της ανάπτυξης.
Το ερώτημα φυσικά είναι αν θα λειτουργήσει αυτή η τεχνολογία, το οποίο πρέπει να επιβεβαιωθεί από την General Motors, πρίν οριστικοποιήσει τα πλάνα της για την γραμμή παραγωγής. Οι ανταγωνιστές τους, συμπεριλαμβανομένου της Bridgestone-Firestone, δουλεύουν επίσης στο πρότζεκτ του ελαστικού χωρίς αέρα.
Το τωρινό πρωτότυπο Uptis της General Motors και Michelin, μοιάζει με την σκελετική μορφή ενός παραδοσιακού ελαστικού. Υπάρχουν τρία ξεχωριστά εξαρτήματα, ξεκινώντας από ένα εξωτερικό στρώμα κατασκευασμένο από μίγμα καουτσούκ και συνθετικών ενώσεων. Διαθέτει το ίδιο σχέδιο πέλματος με ένα συμβατικό ελαστικό, στο οποίο δεν υπάρχουν πλευρικά τοιχώματα. Αντ 'αυτού, στο πιο πρόσφατο πρωτότυπο χρησιμοποιούνται σύνθετες ακτίνες υψηλής αντοχής που συνδυάζονται με έναν αλουμινένιο ομφαλό, ο οποίος προσαρμόζεται στον άξονα ενός αυτοκινήτου, ακριβώς όπως ένα συμβατικό ελαστικό.

Ακόμα, τα Uptis αναμένεται να διαρκούν περισσότερο από τα παραδοσιακά ελαστικά, γεγονός που οφείλεται όχι μόνο στην τεχνολογία που προστατεύει το ελαστικό από διάτρηση, αλλά και εξαιτίας της εξάλειψης της φθοράς λόγω ελάχιστης ή υπερβολικής χρήσης. Από τη στιγμή που δεν υπάχει καθόλου αέρας, τα ελαστικά θα είναι πάντα στη σωστή πίεση. Με αποτέλεσμα, ο οδηγός να μην χρειάζεται να κάνει ελέγχους πίεσης ή ζημιών καθ 'όλη τη διάρκεια ζωής τους, εξοικονομώντας έτσι χρόνο και χρήμα.

Παρόλο που οι περισσότεροι μεγάλοι κατασκευαστές ελαστικών έχουν ασχοληθεί με την τεχνολογία ελαστικού χωρίς αέρα, η πρόοδος τους πηγαίνει με αργούς ρυθμούς, τουλάχιστον μέχρι σήμερα. Η πρόκληση για τους κατασκευαστές ήταν να καταλήξουν σε ένα σχέδιο που να ταιριάζει με τη συμπεριφορά των συμβατικών ελαστικών από πλευράς απόδοσης, χειρισμού, ενεργειακής απόδοσης και κόστους.




